مهدی اخوان ثالث

بخز در لاکت ای حیوان که سرما

نهانی دستش اندر دست مرگ است

مبادا پوزه ات بیرون بماند

که بیرون برف و باران و تگرگ است

سهراب

من ندیدم که بیدی ، سایه اش را بفروشد به زمین

رایگان می بخشد ، نارون شاخه ی خود را به کلاغ

شعر من

سرسبز مثل بهار * پر بار مثل درخت

بر پهنای خاک این زمان * ایستاده چون ستبر

در طول تاریخ بسیار * وز هجوم گرگهای بیشمار

مانده است اما نام تو * ایران ،ایران استوار

در تلخ ترین زمان * ار شاد ترین مکان

بجاست آثار تو * از این تمدن هزار

از جانت آید کنون * آوای ناله وار تو

گوید این دریا به من * وز چه تو غوغا میکنی

از هر ترک از هر نژاد * زرد و سیاه و سرخ

بر جانت اما تاخته اند * نیست ز ما دوای تو

نای سخن ندارم ای وطن

"قیصر امین پور"

درد من گرچه از جنس دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که پوتینشان

و چین روی آستینشان

درد می کند

مینویسم با مقدمه ی یک شعر

چشم و چشمه ها خشکد

روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ

همچنان که نامها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه باران

ای امید جان بیداران بر پلیدی ها

ما که عمریست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد ؟

"فریدون مشیری"